CD-recensie van Gerrit Kuik

cd-release of debut-album of Ramblin' Dog, acoustic bluesband - We Will Voodoo You, debut-album
Category: Album, Blues, Review

CD-recensie “Ramblin’ Dog” en debuut cd ‘We will voodoo you’.

Hebt u dat ook wel eens? Dat u iets steeds maar weer voor u uitschuift. Zo had ik de band beloofd om een recensie te schrijven van de debuut cd ‘We will voodoo you’ van “Ramblin’ Dog”. Telkens had ik echter verplichtingen en beloftes gedaan waaraan een deadline vast zat. En een recensie kan altijd nog wel een weekje wachten. Toch? Daar zit geen deadline aan vast, althans dat gevoel heb je. Al moet je niet blijven wachten tot er al weer een nieuwe cd aan komt.
Ik heb de cd nadat ik hem heb gekregen, 10 december vorig jaar, direct in de cd-speler gezet en een paar dagen werden een week, een week werd een maand en uiteindelijk zijn we bijna een half jaar verder. Steeds dezelfde cd al een half jaar in de cd speler? Ja inderdaad. ‘We will voodoo you’ zit al bijna een half jaar in de cd-speler. En nòg verveelt hij me niet.

“Ramblin’ Dog” is een akoestische bluesband met:
Joep de Greef op zang, bluesharp en gitaar,
Frank Reemers op gitaar en zang,
Markus Trum op bas en
Hans Marijnissen op cajon en percussie.
Hans is inmiddels vervangen door Maurice Meesters.

De band won in 2016 tijdens de ‘Dutch Blues Challenge’ in Nieuw Vennep de publieksprijs.
Het repertoire van de band bestaat hoofdzakelijk uit eigen werk, aangevuld door covers van de groten uit de blueswereld van alle tijden en in de meest uiteenlopende stijlen. Er wordt met passie en gevoel gespeeld. Het is een band waarmee in Nederland, en daarbuiten, terdege rekening gehouden mag worden.
De cd release was op 18 augustus 2017. Er staan 13 nummers op, waarvan er 12 door Joep en Frank gezamenlijk zijn geschreven. Alleen het nummer ‘John the revelator’ is een traditional gospel bluessong met call and response die voor het eerst op de plaat (single) is gezet, in 1930, door Blind Willie Johnson, waarna Son House en vele anderen volgden. En nu dus ook “Ramblin’ Dog”.
De andere nummers zijn dus allemaal van eigen hand en zijn allemaal stuk voor stuk kleine verhaaltjes over drank, vrouwen, God en duivel, de duistere kanten van de mens, oorlog, liefde en het laatste nummer (als enige live opgenomen) zou je een ode kunnen noemen aan Robert Johnson ‘Poor mister bluesman’.
Bij de cd is een boekje toegevoegd met daarin alle teksten. Ik vind dat altijd geweldig, want tijdens het luisteren krijg ik meestal de tekst niet helemaal goed mee, echter, en dat zeg ik niet gauw, bij deze cd is het eigenlijk een overbodige luxe. Er wordt steeds zo duidelijk gezongen, zo goed gearticuleerd, dat alles vanaf het begin ook voor mij goed te verstaan is.
Joep heeft een heerlijke stem om naar te luisteren en er zit toch ook een klein rauw randje aan. Aangevuld met zijn spel op de ‘Mississippi saxofoon’ (bluesharp) en de twee akoestische gitaren is het heerlijk luisteren. Daarbij een ritmesectie die best wel apart is. Geen drums, maar alleen de cajón (spreek uit kachón) en de bas. De cajón is een handtrommel die oorspronkelijk uit Peru afkomstig is. Dit maakt dat de muziek van “Ramblin’ Dog” een heel eigen sound krijgt.
De cd begint met ‘Unit 29’. Een heerlijk vlot nummer waarbij de cajón op de achtergrond lekker mee dreunt. Het gaat over een man in de gevangenis die op zijn laatste maaltijd zit te wachten.
Dan volgt een heerlijke ballad ‘Booze is my friend’, waarbij mij de schitterende intro en outtro van de bluesharp steeds opvalt.
De hele cd wisselt overigens vlotte nummers met heerlijke ballads af. Neem bijvoorbeeld ‘No blue suede shoes’. Het nummer deed mij direct aan Elvis denken en er zit dan ook een rock ‘n’ roll randje aan. Heerlijk.
Bij het nummer ‘Ramblin’ man‘ moest ik direct aan een nummer van “The Allman Brothers” denken, maar dit is totaal iets anders, zowel qua tekst als muzikaal. Dit is vele malen warmer.
Bij ‘Cooter Brown’ is het slide spel, van ik denk Frank, erg opvallend. Het gaat over de oorlog tussen Noord en Zuid destijds.
‘Faith is the answer’ is een country blues waarbij Frank de tweede stem laat horen.
Sommige nummers hebben een heerlijk refrein, waarbij je al gauw lekker meezingt. Bijvoorbeeld bij ‘It’s a shame’ een heerlijk uptempo nummer. Maar er zijn er meer: ‘Booze is my friend’, ‘Poor mister bluesman’ en ‘What’s your name’.
Een pareltje is ook ‘Drowning in my blues’ met heerlijk ‘finger picking’ gitaarspel. Ik heb gewoon medelijden met de man die hier bezongen wordt.
Mijn favoriet is echter ‘Bayou woman’. Het nummer heeft een mooi instrumentaal middenstuk, waar het nummer ook mee eindigt. Het gaat over een vrouw die hem het leven zuur maakt en dat laat hij natuurlijk niet op zich zitten. En dat allemaal op een manier waar voodoo aan te pas komt. Dat is ook het geval met ‘Demon and devils’. Duistere zaken allemaal. Met slide en harp extra aangezet.

Al met al dus een heerlijke cd die je beslist in huis zou moeten hebben. Vele bluesstijlen komen langs, ‘swamp blues, country blues, gospel blues, Mississippi blues en een beetje boogiewoogie.

De cd gaat nu in de auto. Op lange ritten lekker mee galmen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>